Happy2gether?

VIER VOETERS helpt BOS bij haar hulpproject. In het rehabilitatiecentrum Wanariset (Borneo) worden gewonde, mishandelde orang-oetans verzorgd en op een leven in het wild voorbereid.

Levensgevaar

Als gevolg van de escalerende milieuverstoringen in Indonesië zijn jaarlijks honderden orang-oetans in levensgevaar. Ze verhongeren omdat de bomen waar zij hun voedsel vandaan halen worden geveld of platgebrand. Elk jaar verwoesten bosbranden grote delen van de Indonesische oerwouden. Veel orang-oetans die uit de bossen wegvluchten, worden gevangen genomen en verkocht als huisdier.

Noodhulp

VIER VOETERS ondersteunt de Borneo Orangutan Survival Foundation (BOS) bij haar hulpproject voor orang-oetans. Bij het project worden orang-oetans opgevangen die door het BOS-team zijn gered uit handen van particulieren of door de Indonesische overheid zijn geconfisqueerd. De mensapen hebben vaak direct medische en psychische hulp nodig om de mishandelingen en de trauma's te boven te kunnen komen.

Eten
Het zijn vooral de baby-orang-oetans die worden gevangen om te worden verhandeld als huisdier. Op het moment dat ze terechtkomen in het rehabilitatiecentrum, wordt er eerst een menselijke surrogaatmoeder voor ze gezocht. Dit omdat orang-oetanbaby's de eerste vier jaar van hun leven net zoveel moederliefde nodig hebben als mensenkinderen. Zo snel mogelijk worden de kleine orang-oetans in contact gebracht met soortgenoten en daarna moeten ze naar de 'woudschool' om vaardigheden te leren die van belang zijn voor het overleven. Als ze er klaar voor zijn, worden de orang-oetans vrijgelaten in het wild.

Operatie

Het UNEP (United Nations Environment Programme) deed in januari
2008 de schokkende voorspelling dat er over tien jaar geen in het
wild levende orang-oetans meer zijn als we niets ondernemen. Vanwege hun sociale systeem en hun mentale behoeftes kunnen orang-oetans niet op een verantwoorde manier in gevangenschap worden gehouden. Alle nog vrije orang-oetans onder menselijk toezicht plaatsen om ze te behoeden voor uitsterven en de verwoesting van hun habitat, is ook geen oplossing. Bij orang-oetans moeten dierenbescherming en soortenbescherming hand in hand gaan.

 

 

 

Natuurvernietiging

Stichting BOS en haar oprichter Dr. Willie Smits zetten zich ook in voor een globale klimaatbescherming: ze werken aan herbebossing en CO2-ruilprogramma's en helpen de plaatselijke bevolking. BOS heeft vierhonderd Indonesische medewerkers en biedt de lokale bevolking alternatieven voor roofbouw op de natuur.

Houtkap
Elk jaar wordt in Indonesië twee miljoen hectare regenwoud vernietigd. Een ramp voor dieren, mensen en het klimaat. Door de houtkap drogen de moerasbossen op, die daardoor gevoelig zijn voor brand. De vele bosbranden zorgen ervoor dat Indonesië de hoogste uitstoot van broeikasgas heeft, ondanks weinig industrialisering. In het turf van de voormalige moerassen zit een grote hoeveelheid CO2 opgeslagen, die door de bosbranden vrijkomt. Dit is een veel grotere belasting voor het milieu dan bio-brandstoffen ooit kunnen compenseren. Alleen met herbebossing, het behoud van bestaande bossen en met een vermindering van de CO2-uitstoot kunnen grote natuurrampen door klimaatverandering worden tegengegaan.

Bron: VIERVOETERS

Van de ongeveer 5.000 bedreigde olifanten in Thailand zijn er 3.800 in privaat bezit. De meeste worden gebruikt als attractie voor toeristen in de zogenaamde olifantenkampen voor rondritten en circusacts.

Afschuwelijke folteringen die eigen zijn aan de geheime ‘trainingskampen’ van Thailand. De nog zogende baby olifantjes worden, spartelend en schreeuwend, letterlijk weggesleurd van hun moeder. Zij worden daarna ongenadig geslagen tot zij stil zijn en dagenlang gestoken met nagels.

Deze ‘routine’ opleiding maakt dat de olifanten ernstig gewond raken, getraumatiseerd en soms zelfs dood geboren in gevangenschap, worden baby olifanten in de dorpen opgeleid door olifantentrainers (mahouts).

In een dorp diep in de jungle van Thailand, heerst een uitbundige stemming wanneer jong en oud komt kijken naar het spektakel van een baby olifant, die geen kant meer uitkan en gelaten haar lot ondergaat.

Eén voor één worden touwen en metalen kabels rond haar buik en poten gewikkeld, zelfs haar staart wordt vastgebonden. Zij tracht zich nog wanhopig te weren door met haar slurf de touwen weg te duwen.

Haar pogingen zijn vruchteloos, want zonder genade wordt er op haar slurf en op de gevoelige plekken met stokken geslagen en met naalden in de oren gestoken. Tot zij volledig is uitgeput en haar poten het begeven. Zij zakt in elkaar, haar nek verstrikt in de touwen.

Een oudere dorpsbewoner zet zich schrijlings op haar rug, een speervormige stok in de hand en spreekt in het Thais tot de baby olifant: “Als je niet tegenwerkt, zullen we je geen pijn doen.” Hij heft de speer op en plant deze in haar huid, recht tussen de oren. Wanneer hij de speer krachtig terugtrekt, bloedt haar huid. Brullend van angst schudt zij met haar kop, in een wanhopige poging dit voorwerp van pijn af te weren.

De duisternis valt over het dorp en rook van het kampvuur vult haar kooi. In de treurige ogen ziet men de doodsangst en verwarring van deze baby olifant, zonder moeder, geketend en murw geslagen.

Maar de beproeving is nog lang niet over, ook de volgende dagen wordt haar geen rust gegund, noch voedsel of water. Om beurten wordt zij ook daarna nog door verschillende dorpsbewoners ‘bewerkt’, tot zij besluiten dat haar onderwerping volledig is.

Dit is het lot van gekooide baby olifanten, die de rest van hun leven nog regelmatig zullen geslagen worden om hen er blijven aan te herinneren wie de baas is.

Het is een dringende noodzaak dat de afschuwelijke folteringen die onthuld zijn door PETA, niet meer mogen doorgaan.

Daarom wordt er bij de regering van Thailand op aangedrongen om bij wet de wrede behandeling, opsluiting en training van olifanten te verbieden en het gebruik van olifanten voor commerciéle doeleinden en vermaak te bannen.

Aangezien het aantal olifanten wereldwijd drastisch afneemt, zou Thailand model moeten staan voor andere landen door bescherming van deze dieren.

Toeristen zouden in Thailand de olifanten kunnen observeren in toevluchtsoorden, waar zij vrij rondlopen in kudde, in plaats van hen te kooien of hen onder dwang circusacts te laten uitvoeren.